Ο Κήπος με τις Φυσαλίδες

Μια φορά κι έναν καιρό,

Ήταν μια μέρα της άνοιξης που ο αέρας μύριζε καινούρια αρχή.

Η Πεταλούδα πετούσε ψηλά πάνω από τα δέντρα και τα λιβάδια. Τα λουλούδια είχαν αρχίσει να ανοίγουν και ο ήλιος έκανε τα πάντα να λάμπουν σαν να είχαν μόλις ξυπνήσει.α

Κάτω στο μονοπάτι περπατούσε η Αλεπού.

Όμως εκείνη την ημέρα κάτι ήταν διαφορετικό.

Ο αέρας δεν μύριζε μόνο λουλούδια.

Υπήρχε ένα άρωμα περίεργο. Φρέσκο. Αρωματικό. Σαν να είχε κρυφτεί μέσα του ολόκληρη η άνοιξη.

Η Αλεπού σταμάτησε.

«Το μυρίζεις;» φώναξε προς την Πεταλούδα.

Η Πεταλούδα κατέβηκε χαμηλά.

Και τότε το ένιωσε κι εκείνη.

Αρμπαρόριζα.

Μια μυρωδιά πράσινη και λουλουδάτη που έμοιαζε να έρχεται από κάποιο μυστικό μέρος.

Ακολούθησαν το άρωμα μέσα από ένα παλιό μονοπάτι που σχεδόν είχε χαθεί κάτω από τα αγριόχορτα.

Το μονοπάτι τους οδήγησε σε έναν κήπο.

Αλλά δεν ήταν ένας συνηθισμένος κήπος.

Ήταν γεμάτος βότανα.

Λουίζα που χόρευε στον αέρα.
Αρμπαρόριζα που άγγιζε απαλά τον ήλιο.
Μικρά δέντρα περγαμόντου που μοσχοβολούσαν.

Και στη μέση του κήπου υπήρχε ένα μικρό πέτρινο σπιτάκι.

Έξω από αυτό καθόταν ένας παππούς.

Τα χέρια του ήταν γεμάτα μυρωδιές από φύλλα και βότανα, και τα μάτια του έλαμπαν σαν να ήξεραν όλα τα μυστικά της γης.

Η Πεταλούδα κάθισε πάνω σε ένα φύλλο λουίζας.

Ο παππούς σήκωσε το βλέμμα του.

«Α, καλώς τα ταξιδιάρικα πλάσματα», είπε χαμογελώντας.

Η Αλεπού πλησίασε.

«Ο κήπος σας μυρίζει… μαγεία.»

Ο παππούς γέλασε ήσυχα.

«Δεν είναι μαγεία», είπε.
«Είναι τα βότανα.»

Σήκωσε ένα μικρό μπουκάλι.

Μέσα υπήρχε ένα ποτό διάφανο.

Το άνοιξε.

Φσσσσςς…

Μικρές φυσαλίδες άρχισαν να ανεβαίνουν σαν μικρά αστέρια.

Το άρωμα απλώθηκε στον αέρα.

Αρμπαρόριζα και περγαμόντο.

Η Πεταλούδα πέταξε γύρω από τις φυσαλίδες.

«Μυρίζει σαν άνοιξη!»

Ο παππούς γέμισε ένα ποτήρι.

Η Αλεπού δοκίμασε μια γουλιά.

Ήταν δροσερό. Αρωματικό. Λουλουδάτο. Σαν να είχε μέσα του ένα ολόκληρο λιβάδι.

«Αυτό είναι το πρώτο μυστικό του κήπου», είπε ο παππούς.

Μετά πήρε ένα δεύτερο μπουκάλι.

Το άνοιξε.

Φσσσσςς…

Οι φυσαλίδες ανέβηκαν ξανά.

Αυτή τη φορά το άρωμα ήταν διαφορετικό.

Λουίζα. Κεράσι. Κάρδαμο.

Η μυρωδιά ήταν γλυκιά, φρέσκια και λίγο πικάντικη.

Η Πεταλούδα δοκίμασε.

Τα μάτια της άνοιξαν.

«Αυτό είναι… απρόβλεπτο!»

Ο παππούς γέλασε.

«Ακριβώς.»

Η Αλεπού κοίταξε τα μπουκάλια.

«Πώς τα φτιάχνετε;»

Ο παππούς έκοψε ένα φύλλο λουίζας και το έτριψε στα δάχτυλά του.

«Με υπομονή.»

Έδειξε τον κήπο.

«Κάθε βότανο έχει τη δική του ιστορία. Το μόνο που κάνω είναι να τα αφήνω να μιλούν μεταξύ τους.»

Η Πεταλούδα πέταξε ψηλά.

Ο κήπος έλαμπε στον ήλιο.

Οι φυσαλίδες από τα ποτήρια ανέβαιναν αργά στον αέρα.

«Ξέρετε τι είναι οι φυσαλίδες;» ρώτησε ο παππούς.

Η Αλεπού κούνησε το κεφάλι.

«Μικρές στιγμές χαράς.»

Ο παππούς σήκωσε το ποτήρι.

Οι φυσαλίδες γυάλιζαν σαν μικρά αστέρια.

«Και κάθε φορά που ανοίγεις ένα μπουκάλι… αφήνεις αυτές τις στιγμές να βγουν ελεύθερες.»

Η μέρα είχε γεμίσει φως.

Η Αλεπού και η Πεταλούδα κάθισαν λίγο ακόμη στον κήπο.

Και από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που κάποιος ανοίγει ένα μπουκάλι με βοτανικό ανθρακούχο ποτό, λένε πως για μια στιγμή ακούγεται ο ήχος εκείνου του μυστικού κήπου.

Και οι φυσαλίδες θυμίζουν ότι η άνοιξη…
μπορεί να χωρέσει σε ένα ποτήρι.

Για φσσσσσσ  εδώ