Η περιπέτεια της Πεταλούδας και της Αλεπούς στο Βασίλειο της Πορτοκαλιάς

Μια φορά κι έναν καιρό,

Σε μια εποχή που οι νύχτες μιλούσαν χαμηλόφωνα και τα άστρα άκουγαν, η Πεταλούδα και η Αλεπού περπατούσαν δίχως προορισμό. Όχι γιατί είχαν χαθεί αλλά γιατί αναζητούσαν κάτι που ακόμα δεν είχε όνομα.

Η γη εκείνες τις μέρες ήταν κουρασμένη.
Τα δέντρα κρατούσαν την ανάσα τους.
Και ο αέρας, αν άκουγες προσεκτικά, αναστέναζε.

– «Κάτι λείπει», είπε η Πεταλούδα, καθώς τα φτερά της άγγιζαν τον πρωινό ήλιο.
– «Ναι», απάντησε η Αλεπού. «Κάτι γλυκό. Κάτι που να θυμίζει γιατί ξεκινήσαμε.»

Το σούρουπο εκείνης της ημέρας, όταν το φως έγινε πορτοκαλί και ο δρόμος άρχισε να μοιάζει με ζωγραφιά, άκουσαν ένα βουητό. Όχι δυνατό, μα επίμονο. Σαν μυστικό που δε μπορούσε άλλο να περιμένει.

Το βουητό τους οδήγησε σε έναν κάμπο κρυμμένο πίσω από χαμηλούς λόφους. Εκεί, χιλιάδες πορτοκαλιές άνθιζαν ταυτόχρονα, σαν να είχαν συνεννοηθεί και ο αέρας ήταν τόσο αρωματικός που σχεδόν μπορούσες να τον δεις.

Και τότε εμφανίστηκαν οι Φύλακες.

Μέλισσες παλιές, σοφές, με μάτια που έμοιαζαν να έχουν δει εποχές να αλλάζουν και ας ζούνε μόλις 25 μέρες. Δεν πλησίαζαν όποιον ήθελαν. Μόνο όσους είχαν καθαρή καρδιά και ήξεραν να περιμένουν.

– «Γιατί ήρθατε;» ρώτησε η αρχηγός τους.
Η Πεταλούδα κοίταξε την Αλεπού.
Η Αλεπού κοίταξε τη γη.

– «Για να θυμηθούμε», είπαν μαζί.

Οι μέλισσες άνοιξαν δρόμο.

Το ταξίδι όμως δεν ήταν εύκολο.

Πέρασαν μέσα από πυκνές πορτοκαλιές, όπου το φως γινόταν σκιά. Ο χρόνος κολλούσε στα πόδια τους. Η Αλεπού ένιωσε για λίγο να βαραίνει η καρδιά της, σαν να της ψιθύριζαν όλοι οι φόβοι που είχε ξεχάσει.

Η Πεταλούδα, κουρασμένη, κάθισε πάνω σε ένα άνθος.

– «Δεν είναι για όλους αυτό το μέρος», είπε.

– «Όχι», απάντησε η Αλεπού. «Είναι για όσους αντέχουν τη γλυκύτητα.»

Στο κέντρο του κάμπου, κάτω από το πιο παλιό δέντρο, βρήκαν ένα μικρό πήλινο δοχείο. Μέσα του, ένα μέλι αλλιώτικο απ’ όλα τ’ άλλα.

Δεν έλαμπε.
Δε φώναζε.
Απλώς… υπήρχε.

Το άγγιξαν.

Και ο κόσμος άλλαξε.

Η Αλεπού θυμήθηκε τα πρωινά που όλα ξεκινούσαν χωρίς βάρος.
Η Πεταλούδα θυμήθηκε το πρώτο της πέταγμα, όταν δεν ήξερε αν θα τα καταφέρει, αλλά πέταξε.

Το μέλι είχε γεύση από άνοιξη, από φως, από αγκαλιά. Ήταν τόσο απαλό που δεν κρατούσε κακία στον χρόνο. Κρυστάλλωνε γρήγορα, σαν να έλεγε:
«Μη με φυλάς. Ζήσε με.»

Έμοιαζε με τη ζωή της μέλισσας! Σύντομη, έντονη, γεμάτη ενέργεια και σκοπό!

– «Αυτό δεν είναι μέλι», είπε η Πεταλούδα.
– «Είναι παρηγοριά», απάντησε η Αλεπού.

Οι μέλισσες τους προειδοποίησαν:
– «Ό,τι είναι τόσο γλυκό, θέλει φροντίδα. Μακριά από τη ζέστη. Κοντά στην καρδιά.»

Όταν έφυγαν, ο κάμπος έκλεισε πίσω τους σαν παραμύθι που δεν διαβάζεται δύο φορές με τον ίδιο τρόπο.

Κι όμως…

Κάθε φορά που η Πεταλούδα και η Αλεπού κουράζονται, θυμούνται εκείνο το μέλι.
Και τότε, ακόμα κι αν ο κόσμος είναι βαρύς, κάτι μέσα τους ανθίζει.

Βρες αυτήν την ενέργεια εδώ