Μια φορά κι έναν καιρό, πέρα από τους λόφους που μοιάζουν να
χαμογελούν και τις κοιλάδες που μοιάζουν να ψιθυρίζουν, ζούσαν
δύο αχώριστες φίλες: η Πεταλούδα, ελαφριά σαν ανάσα πρωινού
αέρα, και η Αλεπού, σοφή σαν βραδινό φεγγάρι.

Κάθε αυγή ταξίδευαν μαζί∙ άλλες φορές πάνω από ανθισμένα
λιβάδια, άλλες φορές μέσα σε σκιερές ρεματιές. Μα εκείνο το
πρωινό, κάτι διαφορετικό αρωμάτιζε τον αέρα. Ένα άρωμα απαλό,
γλυκό, σαν χάδι.

Η Πεταλούδα τέντωσε τα φτερά της.
– «Το μυρίζεις αυτό; Είναι σαν να σου ψιθυρίζει η γη να ηρεμήσεις…»

Η Αλεπού έγνεψε.
– «Αυτό, μικρή μου φίλη, είναι το άρωμα της λεβάντας. Μα κάτι
περίεργο συμβαίνει, η μυρωδιά της είναι πολύ πιο δυνατή απ’ ό,τι θα
έπρεπε. Κάπου χρειάζεται η βοήθειά μας.»

…και έτσι ξεκίνησαν.

Προχώρησαν μέσα από ένα μονοπάτι στρωμένο με πέταλα και
έφτασαν σ’ ένα λιβάδι που έμοιαζε με μωβ θάλασσα. Όμως τα άνθη
της λεβάντας ήταν… σκυμμένα. Σαν να ήταν κουρασμένα, λες και
κανείς δεν είχε προσέξει την ομορφιά και τη δύναμή τους.

Στη μέση του λιβαδιού στεκόταν ένα μικρό πλάσμα, ένα πλασματάκι
που έμοιαζε με σύννεφο και σταγόνα μαζί. Ήταν το πνεύμα της
Λεβάντας – η Λεβαντούλα.

– «Ω φίλες μου,» είπε με φωνή λεπτή σαν σιωπή, «ο κόσμος περνά
και δε με βλέπει. Ξέχασαν πως εγώ ηρεμώ, απαλύνω, γλυκαίνω τα
όνειρα. Μα χωρίς να με χρησιμοποιούν, η δύναμή μου χάνεται… κι
εγώ μαραίνομαι.»

Η Πεταλούδα πλησίασε και ακούμπησε ένα ανθάκι με τα φτερά της.
– «Δεν θα σε ξεχάσουμε εμείς. Πες μας τι πρέπει να μάθει ο κόσμος.»

Η Λεβαντούλα χαμογέλασε δειλά.
– «Να θυμηθούν πως λίγη από μένα αρκεί για να ηρεμήσει νους και
σώμα. Πως μπορώ να μπω σε ένα μικρό μπουκαλάκι και να φέρω
γαλήνη στη μέρα τους. Πως μπορώ να απαλύνω δέρμα κουρασμένο,
να ησυχάσω καρδιά ανήσυχη.»

Τότε η Αλεπού κούνησε την ουρά της ζωηρά.
– «Θα σου πω ένα μυστικό. Υπάρχει ένα μέρος όπου άνθρωποι
αγαπούν και ανακαλύπτουν ξανά θησαυρούς σαν κι εσένα.
Θα σε παρουσιάσουμε εκεί μέσα από τις δικές μας περιπέτειες. Θα μάθουν
πάλι τη δύναμή σου.»

Η Λεβαντούλα άστραψε σαν να άναψε μέσα της ένας μωβ ήλιος.
– «Αν το κάνετε αυτό… το άρωμά μου θα απλωθεί μακριά, ως την
άκρη του κόσμου.»

Και τότε συνέβη κάτι μαγικό:
Τα μίσχοι σηκώθηκαν, τα άνθη άρχισαν να ταλαντεύονται σαν να
χόρευαν, κι ένα απαλό σύννεφο λεβάντας τυλίχτηκε γύρω από την
Αλεπού και την Πεταλούδα.

Η Πεταλούδα ένιωσε τα φτερά της να λάμπουν πιο δυνατά.
Η Αλεπού ένιωσε την καρδιά της πιο γαλήνια από ποτέ.

– «Είναι η ευχή μου για εσάς,» είπε η Λεβαντούλα. «Πάρτε την όπου
ταξιδεύετε. Μοιραστείτε την. Κι εγώ θα ανθίζω ξανά.»

Κι έτσι έγινε.

Από εκείνη την ημέρα, η Πεταλούδα και η Αλεπού συνέχισαν τις
περιπέτειές τους σε δάση, σε βουνά, σε πολιτείες, μα πάντα
κουβαλούσαν μαζί τους λίγη λεβάντα.

Κι όπου κι αν πήγαιναν, αρκούσε να αφήσουν πίσω τους λίγο από το
άρωμά της, κι αμέσως κάποιος θυμόταν να φροντίσει τον εαυτό του,
να ηρεμήσει, να σταματήσει για λίγο και να ανασάνει.

Και κάπως έτσι, η Λεβάντα ξαναέγινε αγαπημένη σε όλους.

Γιατί η ομορφιά δεν είναι μόνο αυτό που βλέπεις…
είναι κι αυτό που σε κάνει να νιώθεις πιο γλυκά με τον εαυτό
σου.