Η Πεταλούδα και η Αλεπού στο Χωριό των Μυρωδικών που Κρύβει Χρόνια

Μια φορά κι έναν καιρό,

Υπήρχαν χωριά που δε φαινόταν σε κανέναν χάρτη. Στενά σοκάκια στριφογυριστά, αυλές γεμάτες ήλιο, και μικρά σπίτια που μοσχοβολούν σαν να φυλάγουν όλα τα μυστικά του κόσμου. Εκεί περπατούσαν μια μέρα η Πεταλούδα και η Αλεπού, όταν ένιωσαν μια μυρωδιά που τους τράβηξε απότομα.

Ήταν η μυρωδιά των μυρωδικών. Φασκόμηλο, κομμάτια κανέλας Κεϋλάνης, μήλο, αμύγδαλο και παντζάρι, όλα μαζί, ανακατεμένα σαν να είχαν χορέψει με τον άνεμο. Ακολουθώντας την, βρέθηκαν μπροστά σε ένα μικρό σπίτι με κόκκινη πόρτα και παράθυρα που έλαμπαν σαν να φυλούσαν μικρά φωτεινά μυστικά.

Και τότε την είδαν. Μια γιαγιά, με ένα καλάθι γεμάτο μυρωδικά, να μπαίνει απαλά στο σπίτι, αφήνοντας μικρές δόσεις από τα αρώματα της σε κάθε γωνιά. Τα λευκά λουλούδια ξεφύτρωναν εκεί που περνούσε, σαν δάκρυα χαράς, και η γη γύρω τους έλαμπε σαν να ήθελε να τους πει μια ιστορία.

– «Τι κάνει;» ρώτησε η Πεταλούδα.
– «Μοσχοβολάει το χωριό…» ψιθύρισε η Αλεπού.

Γύρισαν τα σοκάκια, ακολουθώντας την, και παρατήρησαν ότι κανένας άλλος δεν τη διέκρινε. Οι άνθρωποι περνούσαν από δίπλα της σαν να ήταν ο αέρας. Κανείς δεν την έβλεπε, αλλά όλοι ένιωθαν μια ζεστασιά που τους αγκάλιαζε από μέσα, χωρίς να ξέρουν γιατί.

Η Πεταλούδα άπλωσε τα φτερά της, χαϊδεύοντας τη μυρωδιά της κανέλας που είχε κολλήσει στον αέρα, και η Αλεπού μύριζε τα κομμάτια μήλου και αμυγδάλου σαν να ήταν μικρές πολύτιμες πέτρες γεμάτες ιστορίες.

– «Ποια είναι αυτή;» ρώτησε η Πεταλούδα.
– «Μόνο εμείς μπορούμε να τη δούμε», απάντησε η Αλεπού.

Μπήκαν μέσα στο σπίτι και είδαν τα ράφια γεμάτα με βάζα και σακουλάκια μυρωδικών. Η γιαγιά χαμογέλασε, αλλά δεν μίλησε λέξη. Το καλάθι της άνοιγε αόρατα τα μυστικά του και τα βότανα και τα μπαχαρικά γέμιζαν τον χώρο με ένα μαγικό φως που έκανε τα σπίτια του χωριού να φαίνονται ζωντανά.

Η Πεταλούδα και η Αλεπού πέρασαν ώρες εκεί, ακολουθώντας τη μυρωδιά από σπίτι σε σπίτι. Κάθε σπίτι είχε τη δική του ιστορία, κάθε αυλή είχε ένα μικρό μυστικό, και κάθε γωνιά του χωριού κρατούσε ένα ψίθυρο από τη γιαγιά που μοσχοβολούσε μυρωδικά.

Και τότε, όταν γύρισαν να τη δουν ξανά, ήταν άδειο. Το σπίτι, το καλάθι, η ίδια, όλα είχαν εξαφανιστεί.
– «Πού πήγε;» ρώτησε η Πεταλούδα.
– «Δεν ζει πια», είπε η Αλεπού. «Ήταν εδώ πριν από πάρα πολλά χρόνια. Αλλά η μυρωδιά της και τα μυρωδικά της συνεχίζουν να ζουν.»

Προσπάθησαν να πουν στους ανθρώπους τι είχαν δει:
– «Υπήρχε μια γιαγιά που μοσχοβολούσε μυρωδικά σε όλο το χωριό!» φώναξαν.
– «Ποια γιαγιά;» απάντησαν οι άνθρωποι. «Δεν υπάρχει καμία γιαγιά εδώ…»

Η Πεταλούδα κοίταξε τα σοκάκια. Τα λουλούδια ανθούσαν ακόμα εκεί που είχαν δακρύσει κάποτε τα μάτια της γιαγιάς από χαρά. Τα βότανα γέμιζαν τον αέρα και μοσχοβολούσαν κανέλα και μήλο. Η Αλεπού χαμογέλασε λυπημένα αλλά ήρεμα.

– «Κανείς δεν τη βλέπει πια», είπε.
– «Μόνο εμείς», απάντησε η Πεταλούδα. «Μα αρκεί να νιώθουμε την παρουσία της.»

Και έτσι, κάθε φορά που περπατούν στο χωριό, η μυρωδιά των βότανων τους θυμίζει τη γιαγιά που κάποτε ζούσε εκεί, τα λευκά λουλούδια που δάκρυζαν από χαρά και την αγάπη της για όλο το χωριό. Μια αγάπη που κανείς άλλος δεν μπορεί να δει, αλλά όλοι μπορούν να νιώσουν, σαν να περνάει απαλά μέσα από τις αυλές και τα σοκάκια, σε κάθε σπίτι που μυρίζει φασκόμηλο, κανέλα, μήλο και αμύγδαλο.

Και η Πεταλούδα με την Αλεπού χαμογελούν, γιατί κρατούν τη μνήμη της ζωντανή. Σαν να έχουν κρατήσει έναν θησαυρό που κανείς άλλος δεν μπορεί να πάρει. Η δική σου η γιαγιά, η δική μου, δε θα φύγει ποτέ από τη μνήμη μας, γιατί κάθε φορά που θα γεμίζουμε μια κούπα με τσάι, θα μπορούμε να μυρίσουμε αλλά και να γευτούμε την αγάπη της στα παιδικά μας χρόνια.

Θυμίσου αυτή την αγάπη εδώ