Η Πεταλούδα και η Αλεπού στο Νησί που Γεννούσε Λευκά Λουλούδια

Μια φορά κι έναν καιρό,

Ήταν ένα νησί το οποίο δεν υπήρχε στους χάρτες. Όχι γιατί το είχαν ξεχάσει οι άνθρωποι, αλλά γιατί εμφανιζόταν μόνο σε όσους είχαν ξεχάσει τον εαυτό τους για λίγο. Η Πεταλούδα και η Αλεπού έφτασαν εκεί πάνω σε μια σχεδία από ξύλα και σκέψεις.

Η θάλασσα ήταν ήσυχη, ακίνητη. Ανάσαινε αργά, σαν σώμα που μόλις είχε βγει από βαθύ ύπνο. Το νησί ήταν ζωντανό. Δεν είχε απλώς δέντρα και χορτάρι. Είχε πλάσματα με μάτια γεμάτα φως και καρδιές που χτύπαγαν με τη χαρά των επισκεπτών.

Τα γαϊδουράκια που κατοικούσαν εκεί ήταν μικρά και γεμάτα σοφία. Κάθε φορά που έβλεπαν έναν επισκέπτη να περνά, τα μάτια τους έλαμπαν τόσο πολύ που δάκρυα χαράς κυλούσαν στα μάγουλά τους. Και αυτά τα δάκρυα δεν έπεφταν άσκοπα. Πότιζαν το χώμα και από εκεί φύτρωναν λευκά λουλούδια, καθαρά και λαμπερά σαν φως.

Η Πεταλούδα και η Αλεπού πλησίασαν και κοίταξαν τα λουλούδια που τρεμόσβηναν στο φως του ήλιου.

– «Τι μαγεία είναι αυτή;» ρώτησε η Πεταλούδα.

– «Κάθε δάκρυ χαράς γίνεται ζωή», είπε η Αλεπού. «Και ό,τι ανθίζει εδώ, μεταμορφώνεται σε κάτι που μπορεί να φροντίσει τον κόσμο έξω από το νησί.»

Κάπου εκεί, σε μια σπηλιά φωτεινή σαν φεγγάρι, ζούσε ένας γέρος μάγος. Είχε φτάσει στο νησί πολλά χρόνια πριν και είχε ξεχάσει να γυρίσει γιατί δε θυμόταν από που είχε έρθει. Με βαρύ και αργό βήμα, περπατούσε αθόρυβα ανάμεσα στα γαϊδουράκια και  διάλεγε ένα ένα πιο λουλούδι είναι έτοιμο για να το κόψει. Συλλέγοντας τα λουλούδια με προσοχή, τα έβραζε απαλά και έφτιαχνε ένα υγρό που δεν ήταν απλώς υγρό.

Είχε ένα χρώμα που με αυτό θα μπορούσες να φτιάξεις το λευκότερο λευκό που έχεις δει!

– «Ποιος είστε», ρώτησε η Αλεπού.

– «Με αποκαλώ μπλού» απάντησε ο Μάγος. «γιατί τόσα χρόνια που βρίσκομαι στο νησί, γύρω μου βλέπω μόνο το μπλε της ελπίδας, το άγνωστο μπλε και αυτό το μπλε το αδέσμευτο.» Και άπλωσε το χέρι του και άφησε μια σταγόνα να πέσει επάνω στην Αλεπού και μια στην Πεταλούδα.
Και τότε συνέβη κάτι αληθινά παράξενο, το σώμα τους γέμισε απαλότητα, η καρδιά τους γέμισε ζεστασιά, και κάθε ίχνος κουρασμένου ταξιδιού εξαφανίστηκε σαν να μην υπήρξε ποτέ.

– «Τι είναι αυτό;» ρώτησε η Πεταλούδα

– «Είναι η αγνή αγάπη που έχουν μέσα στην καρδιά τους τα γαϊδουράκια. Και όταν έρχεσαι σε επαφή με τόσο αγνή αγάπη, ξεχνάς οτιδήποτε άλλο…γιαυτό και είμαι εδώ τόσα χρόνια… δε ξέρω αν θέλω να γυρίσω πίσω…δε ξέρω αν θυμάμαι από που ήρθα…»

Κάθε μέρα που περνούσαν στο νησί, ανακάλυπταν και μια νέα περιπέτεια, ένα μονοπάτι που φωτιζόταν από τα λουλούδια, ένα λιβάδι που μυριζόταν σαν όνειρο, και μια θάλασσα που καθρέφτιζε μόνο την ευτυχία των καρδιών τους.

Και όταν αποφάσιζαν να φύγουν, έπαιρναν μαζί τους ένα κομμάτι μαγείας, την αίσθηση ότι η φροντίδα είναι ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει.
Ότι η απαλότητα και η ζεστασιά μπορούν να γεννηθούν από χαρά και αγάπη.
Και ότι κάθε φορά που αγγίζουν το δέρμα τους, μπορούν να θυμηθούν το νησί που φυτρώνουν λευκά λουλούδια από δάκρυα χαράς.

Βρες αυτή τη μαγεία εδώ