Η Νύχτα που έλιωσαν τα Άστρα της Σοκολάτας

Μια φορά κι έναν καιρό,

Ήταν μια παγωμένη χριστουγεννιάτικη νύχτα, από εκείνες που η σιωπή μοιάζει να έχει στρωθεί σαν χιόνι πάνω στον κόσμο. Η Πεταλούδα κοιμόταν κουλουριασμένη μέσα σε ένα άνθος που έμοιαζε με χρυσαφένιο φανάρι, ενώ η Αλεπού -πάντα άγρυπνη, πάντα ανήσυχη- παρατηρούσε τον ουρανό.

Εκείνο το βράδυ, κάτι παράξενο συνέβη.
Στα πιο ψηλά ύψη, τρία αστέρια άρχισαν να λάμπουν δυνατότερα από όλα τα άλλα. Έτριζαν, έλαμπαν και… έσταζαν φως. Σαν να έλιωναν.

Και τότε η Αλεπού, που είχε μάθει να “ακούει” ακόμη και το φως, ψιθύρισε:

– Πεταλούδα… νομίζω πως τα άστρα πεινούν.

Η Πεταλούδα ξύπνησε μισοζαλισμένη, τέντωσε τα φτερά της και κοίταξε ψηλά.

– Όχι… Δεν πεινούν. Κάποιος τα καλεί.

Πριν προλάβουν να πουν άλλη λέξη, τα τρία άστρα άφησαν μια λεπτή ασημένια κλωστή που κατέβηκε σαν σκάλες από φωτιά και γλύκα, καλώντας τους να ανέβουν.

Και φυσικά, ανέβηκαν.

Το Πρώτο Άστρο – Το Άστρο της Μαύρης Σοκολάτας

Η κλωστή τούς οδήγησε σε έναν ουρανό τόσο σκοτεινό όσο και βαθύ, γεμάτο νότες καβουρδισμένου κακάο που αιωρούνταν σαν μικρές μελωδίες.

Εκεί, μια τεράστια πύλη από σοκολάτα κουβερτούρα άνοιξε μόνη της.
Πίσω της, ένας ηλικιωμένος Φύλακας με γενειάδα από κακάο χαμογέλασε.

– Καλώς ήρθατε στο Βασίλειο της Βαθιάς Γεύσης, είπε.
Εδώ φιλοξενούμε όσους εκτιμούν τη δύναμη, την ένταση και την αλήθεια.

Η Αλεπού πήρε μια ανάσα. Το άρωμα ήταν τόσο καθαρό, τόσο πλούσιο, που ένιωσε να της ζεσταίνει το στήθος.

– Μοιάζει… σοφό, είπε.

– Η μαύρη σοκολάτα, απάντησε ο Φύλακας, δεν είναι για να την τρως απλώς. Είναι για να τη θυμάσαι.

Και με ένα νεύμα τους προσέφερε ένα λεπτό κομμάτι σοκολάτας Laurence,  τόσο πλούσιο, τόσο βελούδινο, που ακόμη και η Πεταλούδα σταμάτησε να χτυπά φτερά για να μην διαταράξει τη στιγμή.

Το Δεύτερο Άστρο – Το Άστρο της Τραγανής Απόλαυσης

Η κλωστή φωτός συνέχισε να ανεβαίνει και τους οδήγησε σε ένα χρυσοκόκκινο βασίλειο.
Το έδαφος ήταν φτιαγμένο από τραγανό ρύζι που έτριζε σαν χιόνι, ενώ ανάμεσα στους λόφους φύτρωναν δέντρα με καρπούς αμύγδαλο.

– Μα… μυρίζει γιορτές, είπε η Πεταλούδα.

– Γιατί εδώ -απάντησε μια μικροσκοπική Νεράιδα των Αμυγδάλων-, ζουν όλες οι γιορτινές αναμνήσεις του κόσμου.

Ένα μεγάλο τραπέζι από σοκολάτα γάλακτος εμφανίστηκε μπροστά τους. Πάνω του: κομμάτια σοκολάτας Laurence με σπασμένα αμύγδαλα και τραγανό ρύζι.

Η Αλεπού δοκίμασε πρώτη. Μια έκρηξη υφής και γεύσης απλώθηκε στη γλώσσα της.

– Είναι… σαν να δαγκώνεις μια γιορτή, είπε.

Και η Πεταλούδα, που αγαπούσε τους ήχους, άκουσε τον πιο γλυκό «κρατς» ήχο που είχε υπάρξει ποτέ.

Το Τρίτο Άστρο – Το Άστρο της Γάλακτος και της Ζεστασιάς

Το τελευταίο αστέρι ήταν το πιο απλό και το πιο τρυφερό.
Ένα λιβάδι από ζεστή σοκολάτα γάλακτος απλωνόταν κάτω από ένα ουρανό που έσταζε χαμηλό, χρυσαφένιο φως.

Εκεί τους περίμενε μια γιαγιά-Μάγισσα με φόρεμα που μύριζε βανίλια και θαλπωρή.

– Η σοκολάτα γάλακτος, είπε, δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα.
Είναι η γεύση που αγκαλιάζει.

Η Αλεπού και η Πεταλούδα κάθισαν δίπλα της, και για πρώτη φορά ησυχίασαν εντελώς.

– Μα αυτή… μοιάζει με παιδική ανάμνηση, ψιθύρισε η Πεταλούδα.

– Γιατί είναι, απάντησε η γιαγιά-Μάγισσα.
Φτιαγμένη για να μαλακώνει όλες τις σκληρές μέρες.

Η Επιστροφή

Όταν τα τρία άστρα άρχισαν να ξαναπαίρνουν το σχήμα τους, έστρωσαν πάλι τη φωτεινή κλωστή.
Η Πεταλούδα και η Αλεπού κατέβηκαν στη Γη κρατώντας από κάθε άστρο ένα μικρό δώρο:

μια μπουκίτσα βάθους,
μια μπουκίτσα γιορτής,
και μια μπουκίτσα ζεστασιάς.

Όταν ξύπνησαν το επόμενο πρωί, δίπλα τους είχαν εμφανιστεί τρεις σοκολάτες Laurence στην πιο κομψή χριστουγεννιάτικη συσκευασία.

Και από εκείνη τη νύχτα, κάθε φορά που κάποιος δοκιμάζει αυτές τις σοκολάτες, λένε πως ένα από τα τρία άστρα φωτίζει λίγο παραπάνω τον ουρανό.

Για να θυμίζει πως η απόλαυση…
είναι κι αυτή ένα μικρό θαύμα.

Βρες τις μαγικές σοκολάτες εδώ