Το Χωριό που Γεννιόταν από Φως

Μια φορά κι έναν καιρό,

σε μια κοιλάδα σκεπασμένη με χιόνι και κουρνιασμένη ανάμεσα σε δυο δάση, υπήρχε ένα μικρό χωριό που… δεν υπήρχε.
Όχι ακόμη, τουλάχιστον.

Ήταν ένα χωριό που εμφανιζόταν μόνο τον Δεκέμβριο, μόνο όταν ο κόσμος ξεχνούσε για λίγο τη βιασύνη του, μόνο όταν η καρδιά γινόταν πιο μαλακή σαν ζεστό ψωμί. Έμοιαζε με ολόκληρο χριστουγεννιάτικο όνειρο: μικρά σπίτια στολισμένα, παράθυρα που έλαμπαν, πόρτες που έτριζαν από χαρά.

Ένα πρωινό, λίγο πριν πέσει η πρώτη χιονονιφάδα του χειμώνα, η Πεταλούδα έφτασε στο ξέφωτο όπου κάθε χρόνο περίμενε να εμφανιστεί το χωριό. Κάθισε πάνω σε ένα γυμνό κλαδί, κουκουλωμένη από το κρύο, όταν ξαφνικά ένιωσε έναν απαλό παφλασμό αέρα.

«Πάλι πρώτη ήρθες…» είπε μια γνώριμη φωνή.

Η Αλεπού ξεπρόβαλε μέσα από το δάσος, με ένα μάτσο μικρά, ξύλινα κουτιά στην πλάτη της.

«Τι κουβαλάς;» ρώτησε η Πεταλούδα.

«Δώρα» απάντησε εκείνη. «Για το χωριό που θα ξυπνήσει».

Και τότε, σαν να άκουσε την κουβέντα τους το έδαφος άρχισε να φωτίζεται. Τελίτσες φωτός απλώθηκαν σαν πυγολαμπίδες που ψάχνουν να γεννηθούν. Το φως κούρδισε τον αέρα, και σιγά–σιγά, το χωριό άρχισε να αναδύεται από το χιόνι: σπιτάκια, καμινάδες, πέτρες, παράθυρα… σαν να τα ζωγράφιζε ένας αόρατος καλλιτέχνης.

Η Αλεπού πλησίασε ένα από τα μικρά σπίτια και άφησε ένα από τα ξύλινα κουτιά στο κατώφλι.

Η Πεταλούδα έσκυψε και είδε την ετικέτα:

«Ένα μικρό σπίτι Soaperb»

«Τι είναι αυτά;» ρώτησε.

Η Αλεπού άνοιξε ένα από τα κουτιά. Και αντί για κάποιο αντικείμενο… μέσα υπήρχε ένα ολόκληρο μικροσκοπικό δωμάτιο.
Ένα δωμάτιο μέσα σε σαπούνι.

Οι τοίχοι του ήταν από ελαιόλαδο και καλλυντικά βούτυρα. Η οροφή άχνιζε από αφέψημα ελληνικών βοτάνων. Οι γωνιές λαμποκοπούσαν από μέλι, κανέλα, πορτοκάλι και βανίλια όχι σαν άρωμα, αλλά σαν μνήμη. Σαν αίσθηση από ένα σπίτι που σε περιμένει.

«Αυτό δεν είναι σαπούνι…» ψιθύρισε η Πεταλούδα.
«Είναι ανάμνηση Χριστουγέννων.»

Η Αλεπού χαμογέλασε.
«Είναι χτισμένο με τον τρόπο που χτίζονται τα καλά πράγματα: με αγάπη, με φυσικότητα και χωρίς τίποτα ψεύτικο.»

Καθώς το χωριό ολοκληρωνόταν, μία-μία οι μικρές συσκευασίες τοποθετούνταν μπροστά σε κάθε σπίτι, σαν φυλαχτά που το ζέσταιναν. Και κάθε φορά που η Πεταλούδα άφηνε ένα σαπούνι, το σπίτι φώτιζε περισσότερο, σαν να άναβε από μέσα του μια μικρή καρδιά.

Μέχρι που στο τέλος, το χωριό απλώθηκε ολόκληρο μπροστά τους,  τριάντα μικρά σπίτια, τριάντα μικρά φώτα, τριάντα μικρά θαύματα.

«Και τώρα;» ρώτησε η Πεταλούδα.

«Τώρα θα περιμένουμε» είπε η Αλεπού.
«Γιατί τα Χριστούγεννα έρχονται πάντα σε όσους κρατούν χώρο για αυτά.»

Κι έτσι κάθισαν οι δυο τους στη μέση του χιονισμένου χωριού, κοιτώντας τα μικρά σπίτια να ανασαίνουν φως…
και ήξεραν πως κάθε άνθρωπος που θα άγγιζε ένα από αυτά τα σαπούνια, θα έπαιρνε μαζί του ένα μικρό μέρος αυτής της μαγείας.

Ένα κομμάτι καθαρότητας.
Ένα κομμάτι θαλπωρής.
Ένα κομμάτι Χριστουγέννων.

Κράτα τη μαγεία των Χριστουγέννων εδώ